Van Covid naar het niet meer zo eeuwige ijs.

De aanleiding


Februari 2020, geen vuiltje aan de lucht, virussen waren nog een exotische uitvinding. Net zoals vorig jaar, even wat quality time met z'n tweeën. Dankzij de contacten met het prachtige hotel Seppl in Mutters hadden we een vanzelfsprekende locatie gevonden voor ons tripje naar mijn oude home town. Na een zwaar uitgeregende kerstvakantie zou het nu zeker een flink pak beter gesteld zijn met de sneeuw. Meer winters wordt het niet dan de periode rond mijn verjaardag, tenminste daar gingen we van uit.

Even van de gelegenheid gebruik gemaakt om te genieten van het overheerlijke buffet van Seppl, en de set-up voor de lente- en zomerperiode in orde te maken voor de Bioracer Epic Challenge. De dag ervoor waren we nog snel op bezoek geweest bij de ex-collega's in Innsbruck en zij wisten me te bevestigen wat ik eigenlijk al lang begrepen had, namelijk dat het nog niet echt een winter geweest was zoals het zou moeten zijn. De bevestiging daarvan kregen we toen we naar het dalstation van het skigebied van de Muttereralm reden. Het jaarlijkse Crankworx-event had er gerust kunnen plaatsvinden...

Hoewel Mutters wel een leuk gebiedje is, toch was het meteen duidelijk dat als we echt wilden snowboarden, dat we dit op grote hoogte moesten gaan doen, een vreemde vaststelling.


Dan maar naar de Stubaier gletsjer, waar we sinds 2011, vóór de geboorte van Mads, niet meer geweest waren. Supersonische, nieuwe liftinfrastructuur bracht ons met blitz-snelheid tot op de resterende ijsmassa. Ondanks de sneeuwpret was de ontnuchtering toch vrij groot toen we de zetellift namen op de Fernau-gletsjer, één van de beter bewaarde ijsmassa's in de regio. De foto hieronder stamt uit dat bewuste jaar, toen er zich al menselijk gevormde "ijsklompen"/builen gevormd hadden, als gevolg van het feit dat er door Tirool tijdens de

jaren voordien uitvoerig getest was met "beschermdoeken", vergelijkbaar met de zakken die je in de supermarkt krijgt, zodat je pizza niet half ontdooid is als je na de inkopen op een hete zomerdag terug thuiskomt. Aan het feit dat die ijsuitstulpingen al ongeveer twee meter boven de rest van de gletsjer uitstaken, kon je zien aan welke invloeden de ijsreuzen iedere zomer weer blootgesteld zijn. Dit keer was de confrontatie iets harder, toen ik "poppetjes" langs een gigantische ijsklomp zag staan, waar dezelfde kussens en doeken op lagen, zodat het fundament van de stoeltjeslift niet zou wegsmelten tijdens de zomermaanden. Dat zou immers betekenen dat de liften onbruikbaar zouden worden tijdens het herfstseizoen, traditioneel één van de drukste periodes van het jaar voor de regio, wat dus ook te begrijpen is. Maar het was nu wel duidelijk. Het project dat verkocht werd in 2006 als geneesmiddel voor de occasionele hete zomer waarmee de gletsjers te kampen zouden krijgen de komende decennia, is uiteindelijk een pleister op een gapende wonde. Waar talrijke gletsjers in Frankrijk hun zomerseizoen al lang hebben opgegeven omwille van te gevaarlijk, te weinig rendabel en ecologisch ook niet verantwoord, blijven sommige gebieden in Tirool nog vasthouden aan een zo lang mogelijk seizoen, en zo vroeg mogelijk de liften te willen openen, om het seizoen lang genoeg te maken voor de economische instandhouding van de regio. Je kan je dan stilaan afvragen of die aanpak nog "sustainable" (om maar een modewoord te gebruiken) is en ze toch niet net iets meer op een betere spreiding zouden inzetten, net zoals een hotel als Seppl in Mutters doet, dat in de lente, zomer en herfst op het fietstoerisme mikt.


Home (bitter) sweet home.


We hadden nog net de drukte van de schoolvakantie kunnen ontlopen, wat we aan de ellenlange files in de tegenrichting konden vaststellen, en de planning voor het komende fietsseizoen lag al op tafel. Ik zou niet moeten talmen, want begin april stond er al een eerste MTB marathon op het programma, met eventueel nog een paasvakantie naar de sneeuw, een korte pauze en vol voorbereiden op de derde deelname aan de Schleck Granfondo. Het zou m'n jaar worden. Na een paar meppen van het mannetje met de hamer in 2018 en twee lekke banden in 2019 zou er nu niet meer veel fout kunnen lopen, om eens een degelijk, hoopgevend resultaat mee naar huis te brengen. De maand maart besliste er anders over. Na onheilspellende berichten over een pandemie, de eerste verhalen die opdoken, schandalen van barmannen in Ischgl en schrijnende beelden in Italië ging het heel snel. Alles werd anders, tenminste sowieso voor een aantal maanden. Jobs veranderden, mondmaskers en medisch materiaal werden zeldzaam goed. Thuiswerk en economische werkloosheid werden het "nieuwe normaal". Mensen ontdekten de inwendige atleet in zichzelf, waarbij de fietsenmaker met de e-bike het ultieme wapen in huis had in de strijd tegen obesitas en ter versterking van het "immuunsysteem". Met de opkomst van deze "nieuwe generatie" fietsers, prachtige slogans op alle fietspaden, smolt mijn motivatie weg als een gletsjer onder de zon tijdens een tropische zomer. Geen doelen meer op sportief vlak. "Proficiat, we hebben wel geannuleerd, maar u bent reeds ingeschreven voor de editie van 2021". "Helaas moeten wij u meedelen, dat wij het event hebben moeten annuleren. Wij zullen binnenkort terug contact met u opnemen om u de mogelijkheden mee te delen". Zo ging het maar door. Een kalender waarover ik mij eerst ernstige zorgen maakte, aangezien ik zowel op de weg Granfondo's wilde rijden, gecombineerd met MTB marathons en een aantal ATB crossen, om klaar te zijn voor begin september, wat normaal gezien de start van het nieuwe crossseizoen moet zijn. Toen was er niets meer. Tijd voor een nieuwe mindset.


De beslissing


Ik kan het me niet meer helemaal herinneren, maar er was een moment, in een nog niet zo ver verleden, waarop ik de knop gewoon moest omdraaien. Anders eindigden mijn fietsen als gegeerd goed op de tweedehands markt, of gewoon als decoratief element in de kelder. Met een zoon die verzot is op fietsen, en met wie ik heel veel waardevolle ritten gemaakt heb tijdens de piek van de pandemie, mocht ik het zo ver niet laten komen, ook al niet omdat de fiets me zo veel mooie momenten gegeven heeft, zeker de afgelopen 7 jaren. Ik moest iets doen, een doel zoeken, iets dat alles combineert waarvoor ik sta en waar ik volledig achter sta. Op een zekere avond was ik aan het scrollen door mijn foto's van de goede oude tijd. Je moet af en toe eens achterom kijken om te zien hoe ver je geraakt bent.

Toen stootte ik op deze map van het Kaunertal. Het was de voorlaatste trip naar de Kaunertaler gletsjer vanuit Innsbruck, na een heel warme zomer en een sneeuwarme herfst. Je kon duidelijk zien dat het hele gebeuren z'n sporen had nagelaten. De discussies over een tijdelijke cyclus of een sporadisch slechte zomer en herfst die er toen gevoerd werden, zijn ondertussen al lang achterhaald en van de tafel geveegd, nota bene "slechts" 14 jaar later.

Kaunertal was ook de laatste plek in Tirool waar ik als inwoner van Innsbruck zou snowboarden, in mei 2007. Daarna verhuisde ik terug naar België. Zoiets geeft je als mens een zekere connectie met die bepaalde plaats. Het feit dat dat op die bewuste dag exact 13 jaar geleden was (insiders weten waar die 13 voor staat), deed alle puzzelstukjes samen- vallen. Ik moest en zou met de fiets naar de plaats gaan waar ik afscheid genomen heb van mijn status van halve Tiroler... Of dat nu echt de beste beslissing was of is, zal nog moeten blijken. Maar ineens was er weer een doel, iets om voor te trainen en rond te werken. Het is misschien een vreemd trekje, maar ik ben er rotsvast van overtuigd dat doelen hebben je in staat stelt om je meer te focussen op iets. Wanneer ik een fiets opbouw is het duidelijk. Er ligt een frame, een doos met onderdelen, een wielset en er bestaat geen twijfel over wat je er mee moet doen... Maar goed, terug naar de gletsjer. Door zijn ligging en door het feit dat er economisch het één en ander gebeurd is op de gletsjer in krampachtige pogingen om de regio aantrekkelijker te maken voor het toerisme maar ook als gevolg van noodweer, dat de liftinfrastructuur die je hier nog op foto ziet volledig met de grond gelijk gemaakt heeft, is het één van de meest bedreigde gletsjers. In principe is de Kaunertaler gletsjer een soort afkooksel van de hoger gelegen Weißseespitze, een gigantische gletsjeroppervlakte, die al sinds de jaren 70 van de vorige eeuw onderwerp van discussie is. Alle projecten die met het verbinden van het bestaande skigebied aan ofwel de reuzengletsjer ofwel de Italiaanse kant verbonden waren, zijn in de kiem gesmoord door de natuurbescherming of door de gletsjer zelf. Telkens als er dan toch plannen waren, brokkelde er een stuk berg af, of smolt het ijs gewoon weg, waardoor verbindingspistes onmogelijk waren etc. Het lijkt erop alsof de gletsjer ligt weg te kwijnen onder de zon, die in de zomermaanden er vol kan op inhakken. Aan de foto die ik ook voor mijn projectje gebruik, zie je hoe de gletsjer in de zomermaanden quasi volledig sneeuwvrij is en ondanks het feit dat er hier en daar "sneeuwbuffers" worden aangelegd tijdens de lentemaanden, is het gewoon een kwestie van jaren.

Er werd ons in 2005 verteld dat tegen 2100 50% van de alpengletsjers van de kaart verdwenen zouden zijn, wat ondertussen al is bijgesteld naar 80%. Met het huidige tempo vrees ik ervoor dat onze kleinkinderen niet meer gaan weten dat er ooit "eeuwig ijs" op de bergen heeft gelegen.


Mijn doel is dus niet om mensen terecht te wijzen, te moraliseren, de wereld te redden of eender welk politiek doel na te streven. Naast mijn persoonlijke connectie met het dal en de "goesting" in een ferme uitdaging, ga ik er naartoe om mij lid te maken van de lokale natuurbescherming. Een heel kleine bijdrage, maar vele kleintjes maken het verschil en voor wie mijn voorbeeld zou willen volgen, hier vinden jullie alle informatie!

https://www.kaunergrat.at/de/service/mitglied-werden/


to be continued...


21 keer bekeken

The Bike Shed Cycling Club vzw

Meldertsestraat 86

3545 Zelem

België

BE 0748.447.644

Belfius Bank Lummen:

IBAN BE32 0689 3795 8402

BIC GKCCBEBB

Contactgegevens Robby Cox

0032 467 05 29 54 

ma, di, do, vr:  17:30u-20:30u

wo, za, zo:         09:00u-20:00u

(indien niet bereikbaar, contacteer ik u zsm)

info@thebikeshed.be